Omdat er meer wegen naar Rome leiden…

Spiegeltje, spiegeltje…

Vanmorgen kwam mijn zoon bij me in bed liggen. ‘Mama, ik heb botpijn en ik ben misselijk. Ik kan niet naar school vandaag.’ De laatste weken heeft hij hier vaker last van. Én hij eet sinds kort zijn bord leeg, neemt twee keer zoveel boterhammen mee als normaal en speelt de hele dag buiten. Hij heeft groeipijn. ‘Lieverd, dat zijn groeipijnen. Je kunt een paracetamol nemen, dat helpt tegen de pijn. Maar je gaat wel naar school.’ Hij schiet meteen in de weerstand. Ik begreep er helemaal niks van, ik weet niet hoe hij zich voelt, ik denk toch zeker niet dat een paracetamol helpt en hij gaat niet naar school! Even duidelijk zijn. Uiteindelijk komt hij beneden en krijg ik een knuffel. Hij eet zijn ontbijtje en neemt vier boterhammen en een krentenbol mee in zijn rugzak. Maar hij hoeft toch echt geen paracetamol.

Wat gebeurt hier nou? Hij heeft een probleem, ik geef een oplossing. Niet de oplossing die hij verwacht of hoopt, Hij heeft zelf al de oplossing bedacht, maar daar heeft hij toestemming voor nodig. En die krijgt hij niet, dus alles wat volgt is fout. Ik geef een oplossing die hij niet opvolgt. Ik voel me niet gehoord en word boos op hem. We zitten in hetzelfde schuitje…

Ik moest denken aan een filmpje van Teal Swan, waarin ze uitlegt dat kinderen je laten voelen zoals zíj zich voelen. Als voorbeeld was er een vraag van een vader over zijn kind dat ‘onhandelbaar’ was op school. Hij voelde zich machteloos en vroeg wat hij nou met de situatie aanmoest. Swan legde uit dat zijn kind zich ook machteloos voelde en dat het nodig was om hem macht te geven over bepaalde situaties. Simpele dingen als kiezen welk van de twee vorken hij wilde gebruiken zou hem al een gevoel van controle over de situatie geven.
Voor mij was dit een eye opener, en heel confronterend. Ik dacht, ja, daar ga ik op letten.

Voordat mijn zoon naar school ging, zei hij; ‘Mam, sorry dat ik zo boos werd. Ik moet dat nog leren.’

Ik antwoordde; ‘Het spijt mij ook lieverd, ik moet het ook nog leren..’